12 มี.ค.69 วนกลับมาบรรจบอีกครั้ง สำหรับวันครบรอบการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการสีกากีและประชาชนชาวไทย กับการจากไปของ พล.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา หรือที่รู้จักกันดีในนาม “จ่าเพียร” อดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรบันนังสตา จังหวัดยะลา
ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2553 เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบได้ลอบวางระเบิดรถยนต์ของจ่าเพียร ขณะออกปฏิบัติหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้กับประชาชนในพื้นที่บ้านสระแก้ว ต.บันนังสตา ส่งผลให้ “นักรบแห่งเทือกเขาบูโด” ท่านนี้ต้องเสียชีวิตลงในวัยใกล้เกษียณ
จ่าเพียร ไม่ใช่แค่ตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง แต่ท่านคือ “ตำนานที่ยังมีลมหายใจ” ในขณะนั้น ด้วยวีรกรรมการต่อสู้กับกลุ่มผู้ก่อเหตุรุนแรงอย่างกล้าหาญมาตลอดหลายทศวรรษ ท่านเลือกที่จะอยู่ในพื้นที่อันตรายที่สุดเพื่อปกป้องชาวบ้าน แม้จะมีโอกาสย้ายไปรับตำแหน่งในพื้นที่ที่ปลอดภัยกว่าก็ตาม
ความเสียสละ ท่านอุทิศตนทำงานใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้มาเกือบตลอดอายุราชการ
จิตวิญญาณ แม้ในวาระสุดท้าย ท่านยังคงมุ่งมั่นปฏิบัติภารกิจเพื่อความสงบสุขของพี่น้องชาวใต้
สัญลักษณ์ ชื่อของ “จ่าเพียร” กลายเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และความรักในแผ่นดินเกิด
การรำลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ในวันนี้ ตามสถานีตำรวจและพื้นที่ต่างๆ ในจังหวัดยะลา รวมถึงกลุ่มประชาชนที่ศรัทธาในตัวท่าน ได้ร่วมกันทำบุญและกล่าวลำรึกถึงคุณงามความดี เพื่อให้คนรุ่นหลังได้จดจำว่า ครั้งหนึ่งเคยมีตำรวจที่ชื่อ “สมเพียร” ผู้ที่ใช้ทั้งชีวิตและจิตวิญญาณเพื่อดับไฟใต้
พลตำรวจเอก สมเพียร เอกสมญา (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 – 12 มีนาคม พ.ศ. 2553) เคยดำรงตำแหน่งผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรบันนังสตา จังหวัดยะลา รับราชการตำรวจตั้งแต่เป็น สิบตำรวจตรี จนถึงยศพันตำรวจเอก ได้ฉายาว่าจ่าเพียร นักสู้แห่งเทือกเขาบูโดและจ่าเพียร ขาเหล็ก จากการปฏิบัติหน้าที่อยู่ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นเวลากว่า 40 ปี เขาได้รับเลื่อนขั้นเป็นพลตำรวจเอกหลังจากเสียชีวิต และเกิดเป็นประเด็นขึ้นมาหลังทราบว่าเขาพยายามขอย้ายแต่ไม่ได้
เส้นทางรับราชการของท่านไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ พล.ต.อ.สมเพียร เริ่มต้นชีวิตตำรวจจากยศ สิบตำรวจตรี ไต่เต้าด้วยผลงานและความกล้าหาญจนถึงยศ พันตำรวจเอก ท่านได้รับฉายาว่า “นักสู้แห่งเทือกเขาบูโด” และ “จ่าเพียร ขาเหล็ก” จากความเชี่ยวชาญในการเดินเท้าเข้าหาข่าวและปราบปรามผู้ก่อความไม่สงบในพื้นที่ทุรกันดารอย่างไม่ย่อท้อ
ตราบาปในใจคนไทย: “ขอย้ายแต่ไม่ได้ย้าย”
สิ่งที่ทำให้การจากไปของท่านเป็นที่จดจำและสะเทือนใจสังคมมากที่สุด คือเหตุการณ์ก่อนเสียชีวิตที่ท่านได้เดินทางเข้ามาร้องเรียนต่อผู้บังคับบัญชาที่กรุงเทพฯ เพื่อขอย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่สงบอย่าง จ.ตรัง ในช่วงปีสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ เพื่อพักผ่อนและดูแลครอบครัวหลังจากตรากตรำกรำศึกมาค่อนชีวิต
แต่คำขอนั้นกลับไม่ได้รับการอนุมัติ ท่านต้องกลับลงไปปฏิบัติหน้าที่ที่บันนังสตาต่อ จนกระทั่งเกิดเหตุลอบวางระเบิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2553 ซึ่งพรากชีวิตท่านไปในที่สุด เหตุการณ์นี้กลายเป็นบทเรียนราคาแพงและเป็นประเด็นวิพากษ์วิจารณ์ถึงระบบการพิจารณาโยกย้ายที่ไม่เป็นธรรมในวงการสีกากี
เกียรติยศหลังความตาย
หลังการเสียชีวิต ท่านได้รับพระราชทานยศเป็น พลตำรวจเอก เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติสูงสุด แม้ร่างจะจากไป แต่เรื่องราวของท่านยังคงถูกเล่าขานในฐานะตำรวจตงฉินผู้เสียสละ และเป็นเครื่องเตือนใจถึงความสำคัญของการดูแลขวัญและกำลังใจของเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานในพื้นที่เสี่ยงภัย
“จ่าเพียรไม่ได้เพียงแค่ตายในหน้าที่ แต่ท่านตายในขณะที่ยังเฝ้าคอยความยุติธรรมจากต้นสังกัด”
