“…..พวกเขาเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ ข้อกล่าวหาทางกฎหมายถูกมองว่าเป็นเพียง “เกม” ของผู้มีอำนาจที่ต้องการทำลายล้างองค์กรพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลสูง การกล่าวโทษหลวงพ่อจึงถูกตีความว่าเป็นการทำลาย “หัวใจ” ของการเผยแผ่ธรรมะที่พวกเขารักและเทิดทูน ทำไมต้องรีบเร่ง? ทำไมต้องใช้กำลังเกินกว่าเหตุ? กลายเป็นแผลในใจที่ศิษยานุศิษย์มองว่าเป็นการละเมิดสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง ความรู้สึกนี้เองที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าตนเองต้องลุกขึ้นมา “ยืนหยัดเพื่อความยุติธรรม” ในแบบของพวกเขาเอง เหล่าศิษยานุศิษย์มองว่ากิจกรรมกุศลและการอบรมศีลธรรมที่วัดทำ คือคุณูปการมหาศาลต่อโลก การโจมตีวัดจึงไม่ใช่เรื่องของกฎหมาย แต่เป็นการ “หยุดยั้งพุทธศาสนา” การปกป้องวัดจึงกลายเป็น “ภารกิจศักดิ์สิทธิ์” ของพุทธศาสนิกชน แม้ “คดีจบเพราะอายุความ ไม่ใช่เพราะไม่ผิด” แต่มันคือความไม่ยุติธรรมตั้งแต่ต้น” การต่อสู้เพื่อ “ปกป้องสิ่งที่ตนศรัทธา” พวกเขาเชื่อว่กำลังยืนอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าพลังแห่งศรัทธาสามารถสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกขึ้นมาได้เสมอ…”
ท่ามกลางกระแสข่าวสารที่ถาโถมเข้าใส่ “วัดพระธรรมกาย” ในทุกมิติ หลายคนอาจตั้งคำถามว่า เหตุใดผู้คนนับล้านจึงยังคงยืนหยัดเคียงข้างวัดอย่างไม่หวั่นไหว แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วงจากสังคมภายนอก? หากเราลองวางอคติแล้วมองผ่านสายตาของเหล่าศิษยานุศิษย์ จะพบโลกอีกใบหนึ่งที่ “ความจริง” ถูกตัดสินด้วย “ความศรัทธาที่แปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งการปกป้อง”
คดีของวัดพระธรรมกาย สุดท้ายจบลงที่การหมดอายุความ สื่อให้เห็นถึงการขาดพยานหลักฐานอันมีน้ำหนักน่าเชื่อถือ แต่ความเสียหายต่อจำเลย ทั้งสถาบันสงฆ์ไทย ญาติธรรม ผู้ปฏิบัติธรรมชาวพุทธ และบุคคลในศาสนาอื่นจะมองพุทธศาสนาไทยอย่างไร
มุมมองของเหล่าศิษย์สะท้อนภาพว่า หากงานสอบสวนของตำรวจมีหลักฐานชัดเจน มั่นใจในการดำเนินคดีกับจำเลย ภายหลังจับกุมแล้วดำเนินคดี น่าจะสรุปสำนานไม่นานก็น่าจะส่งฟ้องศาลได้ แต่การปล่อยให้คดีขาดอายุความนั้น เหมือนสะท้อนภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่ที่ทำงานว่าไม่มีความพร้อม จับไปหาหลักฐานไป จนที่สุดหาหลักฐานมาประกอบสำนวนไม่ได้หรือไม่ทัน..หรือเปล่า? และคดีลักษณะแบบนี้ได้เกิดขึ้นมากมายในประเทศไทย ที่ประชาชนจำนวนไม่น้อยต้องเข้าไปอยู่ในคุก โดยไม่ได้ทำความผิด
สำหรับเหล่าศิษย์ พระเทพญาณมหามุนี (หลวงพ่อธัมมชโย) ไม่ได้เป็นเพียงพระเถระชั้นผู้ใหญ่ แต่คือ “ศูนย์รวมจิตใจ” ที่พวกเขาเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ ข้อกล่าวหาทางกฎหมายที่สื่อกระแสหลักนำเสนอ ถูกมองว่าเป็นเพียง “เกม” ของผู้มีอำนาจที่ต้องการทำลายล้างองค์กรพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลสูง การกล่าวโทษหลวงพ่อจึงถูกตีความว่าเป็นการทำลาย “หัวใจ” ของการเผยแผ่ธรรมะที่พวกเขารักและเทิดทูน
ความรู้สึกที่ถูกเลือกปฏิบัติคือเชื้อเพลิงสำคัญที่ทำให้เกิดความขัดแย้ง เหล่าศิษย์มักหยิบยกคำถามที่สั่นคลอนความมั่นใจในกระบวนการยุติธรรมขึ้นมาเสมอว่า ทำไมต้องรีบเร่ง? ทำไมต้องใช้กำลังเกินกว่าเหตุ? ภาพการบุกค้นวัดที่ถูกสื่อนำเสนอ กลายเป็นแผลในใจที่ศิษยานุศิษย์มองว่าเป็นการละเมิดสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง ความรู้สึกนี้เองที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าตนเองต้องลุกขึ้นมา “ยืนหยัดเพื่อความยุติธรรม” ในแบบของพวกเขาเอง
เหล่าศิษยานุศิษย์มองว่ากิจกรรมกุศลและการอบรมศีลธรรมที่วัดทำ คือคุณูปการมหาศาลต่อโลก การโจมตีวัดจึงไม่ใช่เรื่องของกฎหมาย แต่เป็นการ “หยุดยั้งพุทธศาสนา” การปกป้องวัดจึงกลายเป็น “ภารกิจศักดิ์สิทธิ์” ของพุทธศาสนิกชนที่มองว่านี่คือการรักษาหลักยึดเหนี่ยวจิตใจที่สังคมส่วนใหญ่กำลังสูญเสียไปจาก “อำนาจมืด”
ความรู้สึกว่าเป็น “ผู้ถูกกระทำ” คือพลังที่ทรงพลังที่สุดในการสร้างความเป็นปึกแผ่น ยิ่งวัดถูกกดดัน ศิษย์ก็ยิ่งหลอมรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน แรงเสียดทานจากโลกภายนอกไม่สามารถสั่นคลอนความตั้งใจของพวกเขาได้
แม้คดีความจะหมดอายุความไปแล้ว และ “ธัมมชโย” จะพ้นจากมลทินในทางเทคนิคของกฎหมาย แต่สำหรับชาวธรรมกาย ความสูญเสียด้านชื่อเสียง ภาพลักษณ์ขององค์กรที่ถูกสั่นคลอน และความรู้สึกถูกรังแกโดยรัฐยังคงเป็นบาดแผลลึก แม้ฝ่ายกฎหมายจะสรุปว่า “คดีจบเพราะอายุความ ไม่ใช่เพราะไม่ผิด” แต่ฝ่ายศรัทธากลับมองว่า “ความยุติธรรมที่มาช้าเกินไป หรือมาในรูปแบบของการไล่ล่า คือความไม่ยุติธรรมตั้งแต่ต้น”
ในสายตาของศิษยานุศิษย์ กรณีวัดพระธรรมกายไม่ใช่แค่เรื่องของคดีความ แต่มันคือการต่อสู้เพื่อ “ปกป้องสิ่งที่ตนศรัทธา” พวกเขาเชื่อว่าตนกำลังยืนอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง นี่คือปรากฏการณ์ทางสังคมที่ลึกซึ้งและท้าทาย ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าพลังแห่งศรัทธาสามารถสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกขึ้นมาได้เสมอ
