ถ้อยแถลงที่ว่า “การรวมไต้หวันเป็นสิ่งต้องเป็นไป ไร้ประเด็นต่อรองใดๆ” ไม่ใช่แค่โวหารปลุกใจทางการเมือง แต่เป็นหมุดหมายยุทธศาสตร์สำคัญที่จีนนิยามว่าเป็นทั้ง “แก่นแก่นของแก่น” และ “เส้นแดงของเส้นแดง” ซึ่งไม่มีพื้นที่สีเทาให้ใครเข้ามาแทรกแซงหรือแลกเปลี่ยนผลประโยชน์
ในเชิงหลักการ ปักกิ่งยึดมั่นนโยบาย “จีนเดียว” บนรากฐานประวัติศาสตร์และกฎหมายระหว่างประเทศ ตั้งแต่แถลงการณ์ไคโร แถลงการณ์พ็อตสแดม จนถึงมติสมัชชาสหประชาชาติที่ 2758 ทำให้ประเด็นไต้หวันถูกล็อกไว้เป็น “กิจการภายใน” อย่างเด็ดขาด การยอมต่อรองเรื่องบูรณภาพแห่งดินแดน จึงเท่ากับการทำลายความชอบธรรมของจีน
ในมิติยุทธศาสตร์ วลีนี้ “มีแต่จะดำเนินไปเรื่อยๆ จนบรรลุผลสมบูรณ์” ปิดประตูข้อเสนอ “สองจีน” หรือ “หนึ่งจีนหนึ่งไต้หวัน”
สำหรับปักกิ่งแล้ว ประเด็นไต้หวันไม่ใช่ไพ่บนโต๊ะเจรจา แต่เป็นแกนกลางความมั่นคงสูงสุดที่นานาชาติต้องทำความเข้าใจ หากต้องการอ่านทิศทางมหาอำนาจจีนในยุคปัจจุบัน
