เที่ยวผับคือ “ตาย” นักเที่ยวจำไว้! เตาเผานรก “รอคุณอยู่”

โศกนาฏกรรมเพลิงไหม้โรงเบียร์ย่านลาดพร้าว ค่ำคืนวันที่ 12 กรกฎาคม 2569 คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่สังคมไทยจะพบกับความสูญเสีย เพราะความไร้ประสิทธิภาพของระบบ จากบทเรียนที่ไม่เคยจำ เป็นฝันร้ายที่เกิดขึ้นซ้ำรอยมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง หากนับเฉพาะเหตุการณ์ใหญ่ระดับประเทศในรอบ 30 ปีที่ผ่านมา มีกรณีอัคคีภัยในลักษณะนี้เกิดขึ้นไม่ต่ำกว่า 5-6 ครั้งใหญ่ ซึ่งแต่ละครั้งสร้างความสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สินอย่างมหาศาล

หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญที่เป็น “บทเรียนราคาแพง” ที่สังคมไทยไม่มีวันลืม คือ ซานติก้าผับ กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2552 หนึ่งในโศกนาฏกรรมคืนเคาท์ดาวน์ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย เพลิงไหม้สถานบันเทิงหรูย่านเอกมัยในคืนฉลองปีใหม่ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตสูงถึง 67 ราย และบาดเจ็บอีกกว่า 100 คน สาเหตุเกิดจากการจุดพลุเอฟเฟกต์ในผับจนประกายไฟไปติดโฟมซับเสียงบนเพดาน สิ่งที่ทำให้เกิดการสูญเสียชีวิตจำนวนมากคือ การไม่มีป้ายบอกทางหนีไฟที่ชัดเจน ประตูทางออกหลักมีขนาดแคบเกินไป เมื่อคนนับพันพยายามเบียดเสียดออกมาพร้อมกันจึงเกิดการเหยียบกันตาย และโครงสร้างอาคารวัสดุภายในยังลุกไหม้ลามอย่างรวดเร็วพร้อมสารพิษจากควันไฟ

โศกนาฏกรรม เมาท์เทน บี อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2565 เป็นเหตุเพลิงไหม้ผับเปิดใหม่ที่ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวม 26 ราย และบาดเจ็บสาหัสอีกจำนวนมาก สาเหตุต้นเพลิงเกิดจากกระแสไฟฟ้าลัดวงจรบริเวณเพดานแล้วลุกลามใส่โฟมซับเสียงอย่างรวดเร็ว โครงสร้างอาคารทำจากวัสดุติดไฟง่าย ทางหนีไฟถูกปิดตายล็อกกุญแจจากด้านนอก และอาคารดังกล่าวเป็นการดัดแปลงต่อเติมโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง สะท้อนปัญหาช่องโหว่ของการบังคับใช้กฎหมายและการตรวจสภาพอาคารโดยเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นอย่างชัดเจน

เหตุการณ์ล่าสุด เพลิงไหม้โรงเบียร์ชื่อดังย่านลาดพร้าว (ตึกเก่าที่เป็นแลนด์มาร์กของถนนลาดพร้าว) ข้อสันนิษฐานหลักเจ้าหน้าที่คาดว่าเกิดจาก “กระแสไฟฟ้าลัดวงจร” ซึ่งมักเป็นสาเหตุหลักของอาคารเก่าที่ไม่มีผู้พักอาศัยหรืออยู่ระหว่างการปรับปรุง เนื่องจากสภาพสายไฟ แผงควบคุมไฟฟ้า หรืออุปกรณ์ไฟฟ้าอาจเสื่อมสภาพตามกาลเวลา

เมื่อนำเหตุการณ์ในอดีตมาเปรียบเทียบกับเหตุเพลิงไหม้โรงเบียร์ย่านลาดพร้าว จะพบ “ลายเซ็น” ของปัญหาที่คล้ายกันเสมอ คือ 1.การต่อเติม/ดัดแปลงอาคารเก่า โดยใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐานทนไฟ (เช่น โฟมซับเสียง หรือวัสดุตกแต่งผนัง) 2.ระบบป้องกันภัยเชิงรุกไม่ทำงาน หรือไม่มีการบำรุงรักษา (เช่น ถังดับเพลิงหมดอายุ สปริงเกอร์ไม่ทำงาน) 3.ทางหนีไฟมีอุปสรรค ไม่ว่าจะเป็นการปิดตาย การวางของกีดขวาง หรือไม่มีป้ายบอกทางที่ชัดเจนในยามวิกาล

ทุกครั้งที่เกิดเหตุ สังคมจะตื่นตัวและมีการ “ล้อมคอก” ตรวจสอบอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เรื่องจะเงียบหายไป และกลับมาเกิดเหตุซ้ำในจุดอื่น ๆ การสูญเสียที่ลาดพร้าวจึงเป็นอีกหนึ่งข้อเตือนใจว่าปัญหาต่างๆไม่เคยได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง เป็นแค่อารมณ์ ความรู้สึก ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงเพียงชั่ววูบและมอดดับลงอย่างรวดเร็วเหมือนไฟไหม้ฟาง ค่ำคืนโศกนาฏกรรมคืนวันที่ 12 กรกฎาคม 2569 คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่สังคมไทยจะพบกับความสูญเสีย เพราะความไร้ประสิทธิภาพของระบบ จากบทเรียนที่ไม่เคยจดจำ ไม่ต่างจากเตาเผานรกที่ “รอคุณอยู่”